کس نمي داند و بهتر که ندانند کسان
داده ام دل به کسي پاک تر ازآب روان
داده ام دل به کسي سبز تر از برگ درخت
مي دود از پي او روح و دلم ناله کنان
داده ام دل به کف نور، خدايا نور است
همه جان است و دل است و شور است
صبح امّيد من است و دل من عاشق اوست
نور ديده است و نباشـد ديده من کور است
لَعلِ شيرين لبش واي چشيدن دارد
ناز چشمش چه بگويم که کشيدن دارد
لب چو وا مي کند از عِشوه گري بر لـبخند
نُت به نُت سَمفوني عشق، شنيدن دارد
مي خـَرامد مي خـَرامد، آهوست
هر چه نيکي، هرچه خوبي در اوست
يک تبسـُّم ز لبانش کافيست
تا نگُنجد دل ديوانه دگر در برِ پوست