چقدر خوب و روشن است نماي چشم هاي تو

                                              نميرسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو

به ماه خيره مي شوم فقط و گريه مي کنم

                                             دلم که تنگ ميشود براي چشم هاي تو

و هي مرور ميکنم نگاه اول تو را

                                         اگر نمي رسد به من صداي چشم هاي تو

تو تاکه پلک مي زني به سجده ميرود دلم

                                               به پيشگاه اعظم خداي چشم هاي تو

شبي خراب مي شود حصارهاي فاصله

                                           و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو

شب از آغوش گل بالين و بستر مي كند شبنم

سحر گاهان سفر با ديده ي تر مي كند شبنم

نگاه گرم جانان بال پرواز است عاشق را

به سوي آسمان پرواز بي پر مي كند شبنم

اگر چون قطره اشكي شب ز چشم آسمان افتد

سحر از چشمه خورشيد سر بر مي كند شبنم

مرا از اين دل ناكام شرم آيد چو مي بينم

شبي تا صبح در آغوش گل سر مي كند شبنم

جدايي سخت باشد آشنايان را ز يكديگر

وداع بوستان با ديده ي تر مي كند شبنم

نمي كاهد اگر از عمر عاشق وصل گل رويان

چرا از خنده ي گل ، عمر كمتر مي كند شبنم؟

زندگی نقطه سر خط ، بی وفایی شده عادت
تو نوشته بودی دیدار سه تا نقطه به قیامت
زندگی نقطه سر خط ! تلگرافی شده نامت
قلبمو مچاله کردی لای نقطه چین نامت
عزیزم نقطه ته خط، برو با خیال راحت
به تو تقدیم این ترانه عوض جواب نامت
زندگی نقطه سر خط ! برو با خیال راحت
به تو تقدیم این ترانه عوض جواب نامت
با سی و دو حرف دلگیر، مختصر، مفید و ساده
گفتی که سایه ی عشقت از سرم خیلی زیاده
زیر دردو خط کشیدی، ضربدر زدی رو اسمم
تا بدونم که به عشقت تا که جون دارم طلسمم
عزیزم نقطه ته خط برو با خیال راحت
به تو تقدیم این ترانه عوض جواب نامت
توی یک کاغذ بی خط، حرفای خسته به نوبت
توی سر زمین نامت حرف ت کرده قیامت
ت مثل تو مثل تردید، ت مثل آخر طاقت
مثل تنهایی، مثل تب، مثل آخر خیانت
عزیزم نقطه ته خط برو با خیال راحت
به تو تقدیم این ترانه عوض جواب نامت

کس نمي داند و بهتر که ندانند کسان
داده ام دل به کسي پاک تر ازآب روان
داده ام دل به کسي سبز تر از برگ درخت
مي دود از پي او روح و دلم ناله کنان
داده ام دل به کف نور، خدايا نور است
همه جان است و دل است و شور است
صبح امّيد من است و دل من عاشق اوست
نور ديده است و نباشـد ديده من کور است
لَعلِ شيرين لبش واي چشيدن دارد
ناز چشمش چه بگويم که کشيدن دارد
لب چو وا مي کند از عِشوه گري بر لـبخند
نُت به نُت سَمفوني عشق، شنيدن دارد
مي خـَرامد مي خـَرامد، آهوست
هر چه نيکي، هرچه خوبي در اوست
يک تبسـُّم ز لبانش کافيست
تا نگُنجد دل ديوانه دگر در برِ پوست

ياد چشات تا مي‌کنم بُغض ميشينه توي گلوم

 خاطره هات پشت سرم دوتا چشات هم روبروم

 آخ که چه ديوونه ميشه تنم با هُرم نفسات

به خَلسه مي بره منو گرماي آروم صدات

 حس مي کنم دستاي تو بوسه ميکارن به تنم

از گرمي تو گرم ميشه اُجاقِ سردِ بدنم

 حس مي کنم که بازلبات به من ميگن دوستم داري

 مي خندي و بهم ميگي سربه سرم نميذاري

 دعواي باد وشاخه ها باز منو از تو مي گيرن

تمام روياهام يهو زرد ميشن و زود ميميرن

 نيستي کنارم نازنين تو رفتي و بازم منم

از سردي نبودنت يخ مي کنه جون و تنم

چه لحظه هاي خوبيه وقتي بهم سرميزني

از هيچي وحشت ندارم وقتايي که تو با مني

عذابي نيست نداشتنت حتي خيالِتم خوشه

 تا ياد دستاتو دارم دوريت منو نمي کشه

با آب گوارائی که از رودی در گذر بود آشنا گشتم .

                                                   دلم را دادمو مثل یک قایق رهاگشتم .

 آب جاری شده رود متعلق به اقیانوس آرام بود .

                                            پس آنجائی که پایان یافت این رود آغاز دریا بود. 

 ولی شب بود اما نور ماه در آب نمایان بود .

                                             من هم عاشق شدم بر نور ماهی که در آنجا بود .

 دلم خوشنود وخندان بود در آرامش دریا .

                                             و این آرامش دریا مرا در کهکشانها برد.

 ولی افسوس ابر آمد وماه در پشت پنهان شد .

                                              وآن ابر سیاهی که سبب بر موج وطوفان شد .

 واین بیچار دل غرق در آن گرداب دریا شد .

                                             ولی عشق آفرین باز هم نجاتم داد و ره وا شد .

با تو ، از نام تو هم آبی ترم

خلوتی سرشار از نیلوفرم

عشق ، همرنگ نگاهت می شود

وقتی از چشم تو ، نامی می برم

لحظه های تازه ات را مثل گل

می گذارم لابه لای دفترم

وقتی از دست زمین و آسمان

لعنت و دشنام ، می ریزد سرم؛

خستگی های خودم را ، پیش تو

در کنار دفترم می گسترم

بعد از آن ، حرف دلم را بیت بیت

اندک اندک ، بر زبان می آورم

ما دو تا ، از خویش خالی نیستیم

تو لجوجی ، من پر از شور و شرم

گرچه تو از من ، کمی شیدا تری

من هم از تو ، اندکی عاشق ترم

تو اگر یک لحظه پروازم دهی